yalnızlık sendromları vururken zihnime
bir hançer saplandı sanki yüreğime
ağlarken kendimle sessizce
bu şehir çürüttü beni sinsice

lanet maskelerin icinde susar oldum
kendimi hep bir boşlukta buldum
sessizlik çığlık atarken icimde
ben tüm nefretimi yeryüzüne kusar oldum

ruhum sıçradı bedenimden
tutsaktım bu şehirde hep ben
yalan dostlukların arkasına gizlenen
ve yalnızlıktı son anımda gözlerimin önüne gelen

yürürken bu sisli karanlıkta
çağıran yoktu beni yanına
akarken damla damla karamsarlığa
isyan ettim her yarına